//
you're reading...
Oetztal2008

Eerste dag in Längenfeld

Mijn biologische klok is nog steeds niet in vakantiestemming.  Klokslag 06:00 werd ik wakker, onderhalf uur eerder dan
mijn wekker moest aflopen.  Gauw even naar buiten gegluurd.  De wolken hingen tot in het dal en het had nog maar pas
geregend zo te zien aan de het natte wegdek. Dat trekt wel op, die ochtendnevel, suste ik mezelf en kroop nog maar even
onder de wol.  Na een kort tukje werd ik dan gewekt door de wekker.  Wat daarstraks grijs zag, was nu al veel lichter
en achter de dunne wolkensliert kon men de zon bespeuren die haar best deed om ook die laatste wolkenpluim te doen
verdampen.
IMG_0375
Maar eerst ontbijten.  Een ongelooflijk ontbijtbuffet stond ons al op te wachten.  Al wat je nodig had om de
dag stevig in te zetten was te verkrijgen.  Als we na het ontbijt de vallei inkeken waren die laaghangende wolken weg
en hadden ze plaatsgemaakt voor zonneschijn.
We besloten het als eerste dag het rustig aan te doen, kwestie van wat in vorm te geraken.  De Groene Gids van Michelin
had een rondrit uitgestippeld van 45 km, vertrekkend van Ötz tot aan Hochsölden. Onderweg konden we verschillende
bezienswaardigheden van naderbij bezoeken. Zo gezegd zo gedaan.
We zette de wagen met de snuit richting Ötz.  Na enkele plezante bochtjes waren we zo in ötz. De oude stadskern van
Oetz is werkelijk het bezichtigen meer dan waard. Prachtig beschilderde gevels en pittoreske monumenten vind je daar in
overvloed. 
IMG_0378  IMG_0380  IMG_0389
Na onze benen gestrekt te hebben in dit stadje besloten we om naar de Piburgersee te gaan.  VOlgens de
Michelin gids te bereiken met de wagen via een klein smal weggeltje tot op een parking waar het dan nog 10 min.
wandelen is naar de See.  Om onze papa zijn beentjes nog wat te sparen was dat zeker goed te doen.
Aan het weggetje echter naar Piburgersee stond een verbodsteken, waardoor er geen normaal verkeer door mocht.  De wagen
dan maar geparkeerd langs de baan en via de weg te voet naar die See.  Een wegwijzer duide Piburgersee aan met 3/4 h
wandelen.  Dat zou voor ons papa ook geen probleem mogen zijn, verzekerde hij ons.  Enkele tellen later begonnen we dan
aan onze wandeling naar de Piburgersee. 
IMG_0395
De weg was een brede (grint) weg die geleidelijk aan naar boven klom.  Ons
papa (voor zij die het nog niet moesten weten, begin juni is hij 80 geworden) verbaasde ons allen door op een rustig
tempo deze weg zonder problemen te verslinden.  De bordjes die het eindpunt Piburgsee aanduiden waren wel niet echt
bemoedigend.  Op een tijdspannen van 0.5h hebben we wel drie bordjes tegengekomen waar telkens op stond dat de see nog
1/2 h stappen was.  Eigenaardige tijdstelling hebben die Oostenrijkers hier. Na een goed uurtje kwamen we dan eindelijk
 aan de See terecht.  Prachtig en helder meer. We konden niet aan de verleiding weerstaan om onze innige mens toch wel
even te laven.  Ons papa had zin in een grote pint bier… wij wisten dat we nog terug moesten en om te beletten dat
hij al zingende veel eerder dan ons beneden zou zijn, hebben we hem maar afgeraden om alcoholische dranken te nemen. 
Als we een tijdje op het terras zaten van de drankgelegenheid aan het meer, viel er af en toe eens druppel uit de
opnieuw dichtgetrokken hemel.  Niet onmiddellijk om in paniek te slaan, maar het wel stilaan tijd om de terugweg aan te
vangen.  Dezelfde weg terug?  Dat is eigenlijk niet zo plezant.  Er loopt een wandelweg langsheen het meer en dat aan
het uiterste puntje van het meer overgaat in een andere wandelweg naar Oetz, naar daar waar onze wagen geparkeerd
stond.
IMG_0400  IMG_0404
Tijdens onze wandeling langsheen het meer, konden we getuigen van de ongelooflijke helderheid van het water.  Zonder
probleem kon je de vele vissen zo zien zwemmen.  Een beetje verderop hebben we zelfs een slang door het water zien
klieven, impressionant.  Aan het uiteinde van het meer werd de wandelweg wel heel nauw en een stuk moeilijker
begaanbaar.  Rotsen en modder maakte dat het voorzichtig stappen was.  Ook de hellingsgraad, eerst in het stijgen en
daarna in het dalen namen met de meter toe.  Nu nog terug gaan, was eigenlijk geen optie meer… er zat maar één ding
op en dat was verder door gaan.  Ondertussen was de zon opnieuw van de partij.  Af er toe viel er nog wel eens een
druppel, maar eigenlijk van geen betekenis.
De weg terug naar Ötz verliep wel over een moeilijk begaanpaar pad doorheen het bos, met een helling van 25 a 30
graden.  Ook Myriam moest omzichtig verder stappen omwille van de problemen met haar knie.  De bompa echter jaagde ons
voorop zodat we niet in zijn zicht zouden staan voor het zetten van zijn treden om de helling af te gaan.  Omzichtig
maar toch met vaste tred daalde hij deze moeilijke weg af.  Geen klagen over problemen met zijn knieën of wat dan ook.
Heel in het begin had hij wel wat last van zijn heup… maar dat verdween gaandeweg. 
 
Uiteindelijk kwamen we aan een
asfaltweg die naar Ötz of beter gezegd naar de parking van onze wagen liep.  Schijnbaar was het wandelen op deze weg
moeilijker dan het steile pad doorheen het bos.  Waarschijnlijk was het nu de vermoeidheid die zich wat liet gevoelen
bij ons papa.  Terwijl Myriam en den bompa wat bekwamen op een zitbank, zijn de jongens en ik de wagen gaan halen.
En grote dorst dat we hadden.  Onze Bompa had nu wel zin in een grote pint.  We kregen de opdracht om in ötz een
geschikt plekje te vinden.  Dat vonden we dan ook in Hotel Reiner.  Daar er nu weer af en toe een regendruppel viel
besloten we maar op een goede plek (de ereplaats aldaar) te zitten onder een groot afdak.  Een grote pint bier en een
stuk gebak als vieruurtje werden besteld (ik een tas koffie en een Schwarzwalder Kirschentorte mit Sahne).
Het lekkers was nog maar goed en wel op tafel gezet of de eerste bliksemschicht vertoonde zich.  De druppelende regel
veranderde in een wolkbreuk.  Zelfs hagel kwam er aan te pas.  Wat hebben wij enorm geluk gehad dat we niet op die
bosweg zulk een gietende regen over ons hebben gekregen.  De weg naar het hotel verliep in dezelfde (en soms ergere)
omstandigheden.  Soms kon men geen 20 meter ver zien doorheen de regen.  Straten liepen blank en het was behoedzaam
rijden.
De ganse avond heeft het nog verder geregend, niet meer zo gegoten, maar toch nog wel voldoende om momenteel nog geen
plannen voor morgen te maken.  We zien wel wat deze prachtige Ötztaler Alpen ons morgen zullen voorschotelen.

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: