//
you're reading...
Oetztal2008

Gaislachkogel

Het hoeft niet meer gezegd te worden, geen echte verandering in het weertype: bewolkt met kans op regenbuien en af en toe een straaltje zonneschijn.
 
We zijn nu toch hier, dus wagen we het er maar op om de Gaislachkogelbahn te nemen tot het bovenstation (3059m). Hebben we mooi uitzicht of niet, we zijn er dan toch geweest.
 
Voor met zijn allen in de wagen naar Sölden te rijden, waar de Gaislachkogelbaan begint, nog even wat boodschappen gedaan in de locale Spar (Ria, we zijn je niet vergeten hoor!).
 
Aangekomen in Sölden, kunnen we de wagen gratis parkeren in de overdekte parking vlak over de kabelbaan. Dat dient genoteerd te worden, want dat wordt hier stilaan een zeldzaamheid!
 
De trip naar boven met de gondels gebeurt in twee stadia, eerst tot aan het "mittelstation" en daarna naar het "obenstation".
 
De Ötztal Card die Yannick en ik gekocht hebben kunnen gebruikt worden om ook deze kabelbaan te gebruiken (gisteren hadden we ze al gebruikt voor de Acherkogelbaan).  Yannick kreeg zonder probleem toegang, maar mijn kaart (een soort RFID kaart voor de ingewijden) weigerde alle dienst (deed ze gisteren ook al bij de afvaart van de Acherkogelbaan, maar functioneerde perfect bij de bergvaart).  Dus geen toegang.  Gelukkig was de operator van de kabelbaan zo vriendelijk
om mij toch door te laten, maar raadde mij ten stelligste aan (tot 2x toe) mijn kaart om te ruilen voor een functionerende.  Later op de dag zou dat zelfde scenario zich nog 3x herhalen.
 
De trip naar het mittelstation gaf ons een mooi uitzicht over de vallei van de Ötztaler Ache.  Zon was er wel niet maar je kon alles goed waarnemen.
 

IMG_0471

Anders verliep het met de trip naar het "obenstation".  Na enkele tientallen meters klimmen met de gondel, zaten we al volop in de wolken.  Totaal geen zicht… het was net of de kabel naar boven verdween in het niets… einde van de wereld.  Gelukkig was dit enkel maar bedrog.  Op een gegeven moment klaarde het toch wel wat op (een gat in de wolken) en zagen we het eindstation naderen.
 
Boven aangekomen gaf de temperatuurmeter 0°C aan. (Ons papa dacht eerst 1232°C, maar had de puntjes tussen de 12 en 32 niet gezien… die eigenlijk het uur aanduide 🙂 ).
 
Verse witte sneeuw was op verschillende plaatsen nog netjes blijven liggen.
De temperatuur voelde minder koud aan dan wanneer we op de Timmelsjoch stonden.  Af en toe kwam de zon erdoor en gaf dan haar heerlijk warme gloed af op je body, gewoon zalig.  Wolken of geen wolken, het klimmetje over de rotsblokken naar het kruis met de edelweiss in het midden moest gedaan worden.  Ook aan onze Bompa was geen houden aan.  Het was eigenlijk best gevaarlijk, rotsen bedekt met sneeuw en ijs.  Heel aandachtig en behoudzaam te werk gaan, was de boodschap. Ik had deze keer geen (te kleine) bergschoenen aan, maar mijn gewone sportschoenen, dat maakte de dunne laag sneeuw op de rotsen nog een stuk gladder.  Maar Bompa, Kristof, Yannick en ik zijn zonder kleerscheuren of andere scheuren boven geraakt.  Toch weer een stukje dichter bij de Hemel en bij ons Bomma. Afdalen moest met dezelfde omzichtigheid gedaan worden.
 
IMG_0474  IMG_0476  IMG_0477
 
De jongens en ik zijn dan nog een stukje verder gegaan over de rotsen, de wandelweg naar het Mittelstation op. 
Bovenaan het hoogste punt van dit weggetje zijn we dan maar teruggekeert, het was de bedoeling om straks terug met de gondel naar beneden te gaan.
 
IMG_0481  IMG_0482  IMG_0483
 

Boven hebben we dan nog even genoten van een lekkere "Apfelstrudel mit vanillasauce", mmm lekker.
 
Dan opnieuw met de gondel naar het beneden naar het tussenstation.
Daar hebben we dan nog een aangename wandeling gedaan naar de Heide-alm.  Dit was over een brede vlakke grintweg, zodat dit ook aangenaam wandelen was voor Bompa en Myriam.  Onderweg genieten van de omgeving en van de fauna en flora.  Het weer viel mee, heel af en toe een drupke regen, maar de zon deed toch haar best om af en toe eens te komen piepen.
 
IMG_0486  IMG_0493  IMG_0498
 
Rond vier uur werd het dan weer tijd om de weg terug naar het "Mittelstation" aan te vatten, het zou een beetje vervelend zijn moesten we de laatste talfarht missen (we zaten nog op 2000 en meters).  Maar geen nood met een resolute tred heeft ook onze Bompa de toon gezet voor de beklimming naar het tussenstation.
 
IMG_0501  IMG_0510  IMG_0512
 
Onderweg was het zo wat kantje boordje of het zou regenen of niet.  Over de vallei hing er alleszins lichte regen, getuige de prachtige regenbogen die we meermaals gezien hebben.  Maar al bij al zijn we redelijk droog aan de kabelbaan geraakt.  Ook de afdaling met de gondel geeft je weerom een prachtig zicht over de vallei.
 
Aangekomen in Hotel Rita, heb ik dan maar de wijze raad van de vriendelijk operator van de kabelbaan opgevolgd en gevraagd om mijn kaart om te ruilen.  Men ging dit nagaan bij het toeristenbureau en na het eten moesten ik eens komen navragen.
 
Weer na een prachtig verzorgde en heerlijke maaltijd, hebben we nog even de foto’s van de voorbije dagen overlopen.
Ook een ruilkaart voor mijn niet functionerende Ötztal Card werd zonder problemen gegeven.
 
Tevreden van weer eens een prachtige dag zijn we dan vroeg (naar onze gewoonten) in ons bedje gekropen.
 
Morgen een rustige dag, met in de voormiddag een mini-golf sessie en in de namiddag watergeweld in de Aqua-Dome.

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: