//
you're reading...
Oetztal2009

Oetztal 2009 – 12 juli 2009

Rond 6u30 ben ik opgestaan en onmiddellijk een blik aan onze terrasdeur naar buiten geworpen (figuurlijk natuurlijk).  Licht bewolkt met hier een daar een stukje blauw waardoor de vroege ochtenzon haar zonnestralen op de flanken van de bergen deed vallen.  Het belooft een mooie dag te worden.

Na een heerlijk en rijk ontbijt nog vlug even de Ötztal Card(s) aangeschaft (geeft voordeel bij het gebruik van zetelliften en andere aktiviteiten).  We besluiten vandaag de Hochgurglbahn – Top Wurmkogl liften te nemen.  Deze liggen juist voorbij Sölden verderop in het Oetztal.  In het boekje over de Ötztal Card staat dat er hier een 360° zicht is op de Dolomieten, ötztal en de Stubai Alpen.  Dus meer dan de moeite waard om er eens naar toe te rijden.

IMG_1296 Daar aangekomen moeten we echter vaststellen dat de beneden lift niet open is.  Dan maar wat hogerop, daar zal de lift wel open zijn.  In Hochgrugl aangekomen blijkt die lift ook gesloten te zijn!  Wat nu!! Tot daar gekomen om dan niet op den berg te kunnen, dat kan niet zijn hé!  Voor den D3 geen probleem, even het juiste Off-Road programma ingesteld en we nemen de certitude weg naar de hogerop gelegen liften.  Per slot van rekening moeten deze ook via deze wegenIMG_1299 bevoorraad worden en dus moet het mogelijk zijn om hier door te geraken.  Gewoon prachtig en sensationeel, zo met den D3 de bergskes opklimmen.  Ons papa is er niet ten volle gerust in.  Maar ik verzeker hem dat ten opzichte van de stage die we gedaan hebben tijdens de Land Rover Experience Day in juni, dit gewoon kinderspel is.

Eindelijk kunnen we veel van wat we geleerd hebben tijdens die dag nu ook eens echt in praktijk brengen.  Onbeschrijfbaar mooi de zichten die we weer te zien krijgen tijdens de beklimming naar de Gondel Stations.  Tot iets meer dan 2800 meter zijn we geraakt.  (Juist voorbij het tweede bergstation.)   De weg naar het topstation gaat over losse rotsblokken, maar ook daar worstelt de D3 zich met alle gemak door.  Echter een paar honderd meter verder is de weg verspert door ijsblokken die afgebrokkeld zijn van de ijsschots waardoor die weg liep.  Ik had geen sneeuwruimer vooraan op de D3 staan, anders had ik wel verder gegaan.  Maar er was al een groot protest in de wagen (niet van mijn jongens uiteraard) dat ik die laatste weg naar het topstation al nam.  Ze zaten er niet gerust bij! 🙂

IMG_1306 IMG_1310 IMG_1311
Dan maar rechtsomkeer gemaakt.  Maar wat zie ik nu?  De brandstofmeter staat onder nul!!! Deze morgen als ik vertrok, had ik nog voor 180 km brandstof! En we hebben amper 25 km gereden naar de Hochgurglbaan.  Door de sterke hellingshoek, zal het aflezen van het dieselpeil uiteraard ook wel niet waarheidsgetrouw zijn.  Dus maar hopen dat er nog voldoende diesel in den bak zit om de afdaling te doen en naar de dichtsbijzijnde “Tankstelle” te rijden.  Je kunt je wel voorstellen dat ik even de mogelijke scenario’s heb afgelopen wat te doen wanneer we hier zonder brandstof zouden vallen.  Prettig zou anders zijn.  Dus eigenlijk weer een stuk avontuur!

Ook in de afdaling deed den D3 alles naar behoren.  Zelfs de Hill Descent Control kon afgezet worden en gewoon op motorrem naar beneden, was geen enkel probleem.

Ik was wel een beetje opgelucht als we terug op de asfalt aankwamen (louter en alleen al om gedacht dat als we op de berg hadden stilgevallen, ik de ganse beklimming te voet moest afdalen en daarna terug omhoog met brandstof… prettig zou anders geweest zijn).

Nu nog even de normale weg verder naar beneden naar Sölden waar het eerstvolgende benzinestation zich bevindt.  No panic… ook daar komen we zonder problemen toe.  Dus als de wijzer op nul (of zelfs beneden nul) staat is er nog voldoende brandstof in om nog een heel eind te doen.  Wanneer ik de bak volgooi dan blijkt dat daar nog iets meer dan 1,5 liter diesel in de tank was.  Dus echt zorgen hoefde ik mij dus niet te maken.

Dus nu met een volle tank onze tocht maar verder gezet.  Helemaal het Oetztal opnieuw uit, naar Oetz zelf om daar een lekkere Schwarzwalder Kirch torte te gaan eten.  Traktatie van de enige vrouw in ons gezelschap.  Dus toch nog goed dat we ze mee hebben 😀

Na deze lekkere versnapering, opnieuw naar Längenfeld waar we nog een partijtje minigolf hebben gespeeld.  Zo een spel is altijd een pak plezier maken, zeker als men niet in de “hole” geraakt, welke cumulés men ook gebruikt.

Rond de zessen dan maar weer naar het hotel, waar we opgewacht werden met een Begrüsungsdrink.  Daarna nog even wat opgefrist vooraleer we weer een overheerlijke maaltijd kregen voorgeschoteld.  Echt een sterrenkok hebben ze in Hotel Rita in de keuken staan.

Het eten nog even afgerond met een pousseke op het terras om deze plezante (en toch wel iets avontuurlijke) dag mooi af te sluiten.

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: