//
you're reading...
Oetztal2009

Oetztal 2009 – 14 juli 2009

Als we het weebericht mogen geloven dan gaan we deze voormiddag zon hebben en deze namiddag overtrokken met kans op onweer.
Als er dan toch één ding is dat we niet moeten geloven dan zijn het de weersvoorspellingen.

Wij hebben vandaag een prachtige dag gehad. Niet alleen op weergebied maar ook op het vlak van bezienswaardigheden en aktiveiten.

IMG_1387 Na ons gebruikelijk en rijkelijk ontbijt zijn we richting Obergurgl, naar de Obergurglbahnen gereden (weet je nog op zondagIMG_1399 waren die gesloten).  Dit keer is het dus wel gelukt om de liften te nemen helemaal naar boven naar de The Mountain Star op 3080 m hoog.  Spijtig genoeg waren er op dat moment wat laaghangende wolken die een deel van de spits omhulde zodat er soms niet ver te zien was.  Maar dat weerhield ons (Kristof, Yannick en ik) niet om het tochtje naar de WurmKogl aan te vatten en tot helemaal bovenaan te klimmen.  Het uitzicht was dus iets minder maar daarom de suspens van de klim zeker niet.  De anderen hebben dan even van het restaurant en de bezoekers genoten.

Het was nog maar 13:00 wanneer we terug naar beneden aan het gaan waren met de gondels.  Dus dan maar vlug nog andere plannen gesmeed voor deze namiddag.

Onze keuze viel op de WildSpitze zetellift die vanuit Vent vertrekt.  Dus vanuit Sölden naar Vent om daar de zetellift naar Stablein Alm te nemen.  Boven aangekomen weerom een prachtig uitzicht. Even was er twijfel of Yannick en ik naar de Bresslauer Hütte zouden gaan (1.5 uur stappen) en terug.  Maar dan zouden we de rest van het gezelschap 3 uur ter plaatse doen wachten.  Dat was eigenlijk geen optie.  Dan besloten we maar de afdaling van de Stablein Alm naar het benedenstation van de lift aan te vatten. Uiteraard nadat eerst de innerlijke mens gesterkt te hebben met een grote ApfelStrudel met Vanilla sauce.

IMG_1398  IMG_1397 IMG_1406

De weg naar beneden was een kleine 2 km lang.  Dus op een 1.5 uur moesten we dit zonder problemen kunnen klaren.  We spraken af dat we de rest vn de compagnie zouden ontmoeten aan de uitgang van de zetellift.

Wij waren al een heel tijdje weg, als wij ineens boven ons hoofd een stem horen roepen.  Het was Kristof, eerst wou hij niet meegaan, omdat hij schrik had van zijn knieën te overbelasten, maar uiteindelijk is hij dan toch achter gekomen.  Op die manier kon ik dan met twee van mijn zonen de afdaling verder afmaken.  Tof, heel tof was dat.

Morgen gaan Yannick en ik een wandeling doen met de berggids Birgit.  Maar voor het vervolg van dit verhaal: “come and see next day”.

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: