//
you're reading...
Oetztal2009

Oetztal 2009 – 15 juli 2009

Vooraleer de wekker afliep had ik al een kijkje naar buiten genomen.  Een prachtige blauwe hemel, dus alle elementen waren daar om er een prachtige zonnige dag van te maken.

Yannick en ik hadden ons ingeschreven om een bergwandeling met Birgit en Erich, de lokale berggidsen van het hotel, te maken.  Hiervoor moesten we al om 08:00 present zijn voor het hotel.  (Dus wel iets vroeger uit de veren gemoeten dan we gewend zijn in onze vakantietijd.)  Bij het ontbijt kwam ik Birgit al tegen.  Ik heel enthousiast “een prachtig weertje hé”.  Zij: “inderdaad, maar het gaat slecht worden deze middag”. Lap, ineens een domper op het vooruitzicht van wat ik gedacht had een mooie dag te worden.

Met de eigen wagen werd er eerst naar Sölden gereden en van daar werden we met een ‘Huttentaxi” naar het vertrekpunt gebracht op zowat 1800 meter hoogte.
P7150014 P7150015 P7150021

Al dra werd er aangevangen met de klim naar de Warrenkarsee op ca 2500 meter gelegen, daarna zouden we de berg volgen en naar de Brunnenbergalm gaan. De eerste paar honderd hoogtemeters hebben we in de zon kunnen doen. Aldra kwam er van achter ons een vervaarlijk donkergrijs wolkendek aandrijven.  En ja hoor, binnen de korste keren voelden we al de eerste druppels vallen.  Verder hebben we tot 14:00 in de regen gelopen.  Enkele tussenpozen dat het wat minder regende, enkel momenten waar het echt onweerde… allez we hebben de hele rimram over ons gekregen.  Je mag aandoen wat je wil in de bergen.  Met zulk een weer word je toch nat, hoe dan ook.  Is het niet van de regen dan is het van je eigen lichaamsvocht dat niet wegkan onder die regenkledij.

Blijkbaar moet ik bij het bestijgen van de berg één of andere pees geforceerd hebben in mijn linkerknie.  Deze belette mij om de afdaling op een normale manier te doen.  Het linkerbeen stijf houden bij de afdaling was de enige optie om zonder al te veel pijn naar beneden te geraken.  Plezant is anders, maar ja het kon nu niet anders… als je daarboven bent, dan moet je ook naar beneden!

P7150029 P7150030 P7150037

Op de Brunnenbergalm aangekomen was ik wel heel blij dat we eens goed konden zitten en onze dorst lessen met een halve liter “Schiwasser” (een après ski long drink met grenadinesiroop, citroensap en mineraalwater). Heel lekker en verfrissend. Moeten we onthouden om eens op een zwoele zomer avond te serveren (hopelijk kunnen we die dit jaar nog eens meemaken!).  Na de stop is het dan gestopt met regenen en enkele tellen later braken de eerste zonnestralen al opnieuw door, zodat we de rest van onze afdaling naar Sölden op een droge manier konden doen.

We waren nog niet goed en wel vertrokken of den deze heeft weeral eens voor suspens gezorgd… het was anders maar een droge bedoening hé… (geintje… want het was een tof gezelschap en aan Birgit en Erich zal het zeker niet gelegen hebben).  Doordat ik met mijn linkerknie niet zo goed de afdaling kon doen, moest ik mijn passen aanpassen.  Het had dus geregend dus de rotsen die op de weg lagen in het bos waren nog wel goed nat, en dus ook glibberig… ge kunt het al raden… plotseling had ik geen grip meer met mijn rechtervoet en pardaf daar ging 1.87 m tegen de Oostenrijkse vlakte en alsof dat nog niet genoeg was, schoof ik nog enkele rotsblokken verder naar beneden.  Onze Yannick schreeuwde het uit van het verschieten van mij zo zien te totteren.  Al goed dat ik mij nog wist tegen te houden om verder naar beneden te roetsjen want mijn hoofd zat al “downhill”! Wie weet wat schade had ik dan berokkend aan één of andere boom in dat bos!

Verder is de afdaling dan zonder al te veel suspens verlopen (alleen die pijnlijke knie speelde mij parten zodat ik, samen met onze Yannick, als laatste beneden aankwam… wat wel tof was dat het gezelschap ons op een applaus ontving daar beneden, waarom eigenlijk?  Ik had toch geen andere keuze… we moesten wel beneden geraken.

Eens terug aangekomen in het hotel, vernemen we dat ook de rest van ons gezelschap door het slechte weer geen uitstap hebben gedaan.  Eigenlijk vind ik dat wel spijtig.  Zij hadden de wagen niet (stond in Sölden)… anders hadden zij ook een uitstap kunnen doen naar zonniger oorden.  Maar nu hebben ze er een dagske rust van gemaakt… is voor ons papa een welgekome dag dan.

Birgit vroeg nog of we morgen en vrijdag opnieuw mee de wandeling zouden doen… euh, met mijn knie zal dat even niet gaan vrees ik. We zullen het ook wat kalmer moeten doen en zien wat het zegt binnen enkele dagen.

Volgens de weersvoorspellingen gaat het morgen een zonnige dag worden. Concrete plannen zijn er nog niet gemaakt, maar die zijn er dan morgenvroeg wel snel gesmeed.

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: