//
you're reading...
Kroatië 2010

Kroatië 2010 – 22 mei

Ljubljana – Motovun – Beram – Parin – Novigrad – Porec – Rovinj: 288 km

Nog voor de wekker afliep was ik al uit de veren. Ha ja, die blog van gisteren moest nog geschreven worden… en het zal ook wel iets te maken hebben gehad met de drang om onze motors eindelijk richting Kroatië te mogen bollen (zelf rijdend uiteraard).

Na het ontbijt gingen Kristof en ik op zoek naar den D3 met de motors in de grote parkeergarage.  We vonden een ingang van de parkeergarage, met ons ticket konden we de toegangsdeur openen, we betaalden 7,80 EUR!! per ticket (voor D3 en aanhanger, weet je nog?) voor die paar uur dat hij in die garage had gestaan.
Op de betaalautomaat stond dat we 10 min de tijd hadden om onze wagen op te pikken.
Verdieping K1: tiens die ziet er anders uit dan we deze nacht zijn binnengereden (dachten we allebei)! Nee op deze verdieping zal het niet zijn dan.
Verdieping K2: dat kan toch niet, dat is niet hetzelfde als gisteren?
Verdieping K3: idem dito… ja jongens, dat is een andere parkeergarage dan we gisterennacht zijn binnengereden!  Waarom konden we er dan in met onze ticketten?

Dus opzoek naar een andere ingang voor de eigenlijke parkeergarage, de tijd dringt weliswaar.  Ja hoor een honderd meter verder was er een andere ingang!
Verdieping K1: dat gaf niet uit op een parkeergarage
Verdieping M: aha, dat ziet er beter uit… nog even het hoekje omwandelen en ja hoor, daar staat ons D3ke en vooral ook onze motokes.

Nu zien dat we er nog uit geraken.  Aan de slagboom inderdaad hetzelfde liedje als deze nacht; eerst de wagen laten passeren en dan de aanhanger met het tweede ticketje… gelukkig was onze tijd nog niet verstreken!

Aan het hotel aangekomen, de motors van de aanhanger gehaald (we hadden wel wat beziens).  Ria en Brenda hadden op de parking in een vrijgekomen plaats post gevat om te beletten dat er een voorkruiper deze plaats zou benutten, want op die manier konden we de trailer daar achterlaten… dit is stukken goedkoper dan in die garage!

Bagage ingeladen, motors opgetuigd.  Hoog tijd om onze trip van 288 km aan te vangen.

Eerst moesten we Ljubljana en zijn randstad door.  Eens de hoofdbanen verlaten begon het echte rijplezier.  We waren goed en wel onze motoren van de ene oor op de ander oor aan het leggen, dat de GPS mij vertelde dat we een afslag voorbij zijn gereden.  Geen probleem rechtsomkeer, terug een aantal van die plezant bochtjes genomen.  Aangekomen aan de plaats van die afslag, leek dit een onverharde weg te zijn.  Voor Brenda en mij geen probleem, GS rijders die laten zich niet tegenhouden door een stukje onverhard.  Kristof met zijn RT ging even op verkenning, en melde dat het wel te doen was (dus ook voor zijn RT)… en inderdaad het onverhard bleek goed te doen.  Aan een lokale bewoner op de weg werd er gevraagd of we zonder problemen doorkonden en hoe lang het onverhard duurde, hij zij “Geen enkel probleem, 2 km onverhard en dan macadam”.  Dat was wel goed te doen.

Het soft onverhard veranderde na 2 km inderdaad, maar niet in macadam, maar in toch wel iets plezantere off-road weggekes.  We waren nu zover… terugkeren stond niet in onze woordenboek.

En dames en heren: wij hebben een nieuw off-road talent in ons midden! Ons “Brenda – meiske”.  Alle typen wegen neemt zij zonder een oog  te verpinken… zij heeft dat heel prima gedaan… grind, tracks, bosgrond, modder… niets kon haar tegenhouden!  Marocco here we come!!!

Dus die 2 km zijn er in totaal 8 geworden.  Kleine inschattingsfout van de Sloveen, maar voor mij kon de dag al niet meer stuk…

Eens terug op de verharde weg, legden we het tempo een trapje hoger.  Er werd goed aan de gas gedraaid en de bochtjes zo snedig als mogelijk genomen.

We naderen de grens van Kroatië door een prachtig landschap op een weg hoog gelegen met een prachig uitzicht.
Aan de grenspost gekomen, komt de policija naar ons toegewandeld, hij bekijkt onze nummerplaten en vraagt of wij een speciale pas hebben.  Nee, hoor wij zijn normale belgen!  Ha, dan mogen jullie hier niet door.  Hoe?!? Wij mogen hier niet door?  Waarom niet?  Deze grensovergang is alleen voor lokale bewoners met een speciale pas.  Ja wadde!  Van discriminatie gesproken! We dringen nog wat aan, maar blijkbaar was hij niet te vermurwen.  Dus rechtsomkeer en een andere grensovergang zoeken waar anderen dan “locals” wel overmogen.

Dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan… de GPS stuurde ons een paar keer dezelfde richting uit, of anders op een doodlopend stuk dat we moesten herdoen.
Uiteindelijk zijn we er dan toch door geraakt.

Het was al dik 13:00 voorbij als we in Motovun aankwamen.  Daar even wat rondgewandeld en op zoek naar een gelegenheid om onze maagskes te vullen.  Op zoek is een groot woord, want elke 50 m was er wel één of ander restaurant of soortgelijke eetgelegenheid.

Motovun Motovun Motovun

 

Na het eten nog even het oude gedeelte van Motovun bewonderd en dan opnieuw opweg naar de volgende bestemmingen.  Tijdens het eten was er al een bui-tje gepasseerd, maar dat was van weinig betekenis.  Wat ons wel een beetje zorgen baarde was dat de richting die we uitreden daar heel donker aan het hemelspan was!  En ja hoor het duurde niet lang of de eerste druppels vielen op mijn vizier.

Beram zijn we voorbij gereden en toen we in Pazin aankwamen op zoek naar wat bezienswaardigheden, was het hoog tijd om de regenoveral aan te trekken.  Want het donderde en kletterde al boven onze hoofden.  We besloten dan maar onmiddellijk richting Novigrad te rijden.  Dat ligt aan de kust en daar is de kans groter dat het sneller opentrekt.

Maar eerst moesten we de hevige regenbui nog trotseren, het aansnijden van de bochtjes verliep nu op een iets trager tempo.  Dus dat hebben we ook weeral gezien in Kroatië kan het dus ook flink regenen.  Zo erg zelfs dat er hele weggedeelten compleet onder water stonden.  Op een gegeven ogenblik werden we nog getrakteerd ook met een heuse vloedgolf van een voorbijrijdende wagen.  We kregen zowaar heel die golf water over ons heen.

En inderdaad hoe meer we Novigrad naderde hoe stiller het begon te regenen tot de hemelse douche stopte.

Even wat rondwandelen in Novigrad, op zoek naar delen van de ommuurde stad.  En dan verder richting Porec.

Novigrad  Novigrad Novigrad

 

Het liep al tegen de zevenen aan als we in Porec toekwamen, dus ja het zal weer een “late arrival” worden deze avond in het hotel, dus tijd om een zwemmeke te doen zit er weer niet in vandaag.  Porec is een bruisende stad, met vele winkeltjes waarvan onze dames vitrine per vitrine duchtig bestuderen.  Bij vele etablissementen word je bijna als het ware binnengetrokken om hun koopwaar te bekijken.

Eén keer hebben we ons laten verleiden, maar dan was het voor een “kreemglaske”.  Drie mannen stonden achter de toog.  Eén ervan was een echte goochelaar met ijs.  Hij maakte van elk horentje ijs een waar kunstwerk.  En smaken deed het ook.  Na het stadje nog wat verder verkend te hebben en de Euphrasius basiliek bezocht te hebben konden we onze tocht verder zetten naar Rovinj, naar het “Park Hotel”.

Langs weg Novigrad - Vrsar Porec Porec 
Ijskreemkunstwerk St Euphrasiusbasiliek  St Euphrasiusbasiliek 
 

Onder weg in de omgeving van Vrsar kwamen we vele grill-restaurants tegen.  Op vele plaatsen stond de chef buiten en sleurden ons als het ware bijna van onze motors om toch maar bij hen te komen eten. Sorry mannen, wij moeten eerst nog naar ons hotel… want anders zou het wel eens kunnen zijn dat geen kamers meer hadden.

Het hotel in Rovinj was prachtig gelegen, in een baai aan de kust.  Het uitzicht was gewoon prachtig!  Mooi hotel met prachtige kamers.
Het restaurant was al gesloten, dus dan maar een restaurant zoeken langs de kade, daar moesten we wel iets vinden.

Zicht vanuit de kamer Zicht vanuit de kamer

 

Dat was geen probleem.  We bestelden allemaal een verschillende visschotel.  Ik had een mix van schelpdieren en scampi’s.  Mosselen en andere schelpen in een Busaka sauce (een soort van tomatensaus).  Wat mij al onmiddellijk opviel was dat de mosselen naar de taaien kant waren en de andere schelpen konden mij niet echt bekoren.  Dit tot grote vreugde van Kristof want die luste het wel.  In ruil heb ik een stuk van zijn vis opgegeten.  Het witte wijntje daarentegen, van lokale bodem, smaakte dan weer wel.

Nog een wandelingske naar het hotel en dan was het pijpke uit.  Als een blok ben ik in slaap gevallen… de eerste dag van ons Kroatisch avontuur zat erop, hij kon al wel tellen.

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: