//
you're reading...
Kroatië 2010

Kroatië 2010 – 23 mei

Rovinj – Vodjnan – Pula – Rabac – Valun – Lubenice – Mali Losinj: 272 km

Vandaag belooft weer een interessante dag te worden.  We doen, volgens de diverse reisgidsen, heel wat mooie stadjes of dorpjes aan en op de kaart zien de weggetjes er zeker veel belovend uit.

De dag begint alleszins opperbest.  Het zonnetje is met volle overtuiging aanwezig als ik de gordijnen van het terras met uitzicht op zee opentrek.  Mensen wat is het leven toch mooi!  Anders ook, maar op vakantie altijd een beetje mooier 🙂

Rovinj Uitzicht vanop de kamer Uitzicht vanop de kamer

Na een stevig ontbijt kunnen we onze motokes optuigen en de bagage in de D3 stouwen (toch wel een luxe een assistentie-camion meehebben).

Kroatië is ook een motorparadijs.  De wegen liggen er goed tot zeer goed bij en hebben een hoog gehalte in bochtenplezier.  Van mooi vloeiende bochtjes tot scherpe “serpentinas” toe.  Ge kunt wel denken dat we ons stierlijk amuseren! 

De eerste stop is Vodjnan.  Met een pittoresk marktplein en een parochiekerk met mummie (niet gezien, vermits er een eredienst bezig was bij ons bezoek, toch maar even de Heer dank gezegd voor deze weerom prachtige momenten).  Vodjnan is een mooi typisch slavisch dorp.  Wat wel opvalt is de sterke italiaanse invloed die men hier nog heeft.  Men zou bijna zeggen dat Italiaans hier de tweede landstaal is op de bordjes met de straatnamen is zowel in het Hvratska als in het Italiaans.

IMG_2148 IMG_2150 IMG_2155
 
We vervolgen onze weg richting Pula. Onnodig te zeggen dat we genieten van elke meter die we rijden, is het niet door de kronkelende wegen dan wel door pracht van de natuur rondom ons.  Kristof wijst met erop dat we onderweg een stukje onverhard tegen komen, dat ik dat gerust mag inslaan en dat Brenda en hij mij dan wel tegemoet gaan rijden langs de baan.  Waw, mijn drang naar het off-road rijden kan ook vandaag weeral vervuld worden.
 
Pula algemeen vermaard door zijn amphitheater, een prachtig bewaard bouwstuk uit de eerste eeuw na Christus, is echt een bezoek waard.
 
IMG_2157 IMG_2161 IMG_2162
IMG_2166 IMG_2171  IMG_2168
 
Tijd om onze weg te vervolgen, het is ondertussen middag geworden en we hebben nog een hele weg af te leggen.  Dus hup met de geit… “geit”? Dat is toch wel iets te verontwaardigd voor onze machientjes die zich zo zalig laten besturen op deze wegen.
 
In Trget, een klein vissersdorpje aan één van de vele baaien langsheen de kustlijn van Istrië, houden we halt om ons middagmaal te nuttigen.  Mensen, zalig gewoon! Een plaatske vlak bij het water, een prachtig uitzicht, prachtig weer en lekker eten… wat moet ne mens nog meer hebben!
 
IMG_2178 IMG_2180 IMG_2182
 
We hadden hier gerust nog wat langer kunnen blijven maar we moeten in Brestova nog een overzet halen.  Die van 14:30 halen we niet meer, maar we zullen en moeten deze van 16:30 halen want de volgende is dan pas om 18:30 en dat is echt te laat! Volgens de berekeningen van Kristof is het een kleine 60 km nog naar de ferry.  Dus we kunnen daar rustig naar toe rijden.  Dus volop genieten van onze omgeving.
 
De logika echter achter dit verhaal wordt wel een beetje verkracht, als je weet dat de aangeduide wegen op de GPS plots eindigen voor een poort van een riante villa.  Niks anders aan te doen dan terug te keren en een andere weg te zoeken.  Zoals steeds… gemakkelijker gezegd dan gedaan.  We verspelen toch wel wat tijd bij het vinden van een goede weg en toch nog de route zo goed als mogelijk te volgen.
 
We zijn hoog boven de kust aan het rijden als ik, rond 16:10, de ferry Porozina-Brestova zie varen!  Die moeten we hebben!  Maar gelukkig in de tegenovergestelde richting 😀
 
Om 16:23 staan we in de wachtrij voor op de ferry te kunnen, we staan helemaal achteraan… zullen we er nog wel op kunnen?  Want de sliert wagens voor ons is enorm.  Ik ga even op verkenning om te kijken hoe lang de file is.  Dat leert mij dat het wel eens kantje boordje zou kunnen zijn.  Tijdens mijn verkenning zie ik dat je onderweg een ticket kunt nemen.  Als we nu eens de ticketten al halen, dan kunnen we zo al naar beneden rijden en op die manier zeker zijn van een plaatske op de ferry.  Dus gauw een ticketje gekocht, de rest van de bende gezegd dat ze maar moesten doorkomen (eigenlijk waren er twee rijvakken voorzien, maar iedereen stond maar op één rijvak aan te schuiven, ne mens is toch iets raar hé).  Toen we verder reden kregen we wel een mooi claxonconcert te horen… ha, mag dat niet? Tja se… te laat! We staan al beneden nu :p
 
We hebben onze motoren maar juist gesteld op de ferry of druppels vallen weelderig uit dreigende wolken.  Tijdens onze overtocht blijft het goed regenen en de regenoveral dient weer bovengehaald te worden.
Eens de tocht op het eiland Cres begonnen en hoe meer we vorderden, trok de hemel open en deed de zon haar best om ons te doen opdrogen.
 
Tegen dat we in Valun aankwamen, weerom een klein vissersdorpje, was het al behoorlijk warm en kon die vervelende regenkledij weerom opgeborgen worden.
 
IMG_2199 IMG_2200
 
Op naar de volgende halte: Lubenice.  Een piepklein oud stadje 350 m boven de zeespiegel met een prachtig uitzicht over de eilandjes kust en zee. (Nodeloos te zeggen dat we weggetjes bekoorlijk waren, smal en heel kronkelig, echt onze goesting, nietwaar Brenda-meiske?)

IMG_2203 IMG_2209 IMG_2212

De route die we hadden uitgestippeld van Lubenice naar Mali-Losinj verliep over een gedeelte onverhard ‘unpaived’.  Kristof en Brenda zouden dit niet doen en lieten mij de keus.  Jongens, was dat toch even moeilijk… kiezen tussen samen rijden en mijn drang om Kroatië te verkennen op iets minder berijdbare wegen!
Het klinkt misschien egoïstisch maar ik ben nu hier, heb de kans, waarom zou ik het niet doen.  We hebben Hechlingen gedaan juist om in de mogelijkheid te zijn om zoiets te kunnen doen, nietwaar?  Dus wat dacht je?  De drang naar avontuur blijkt toch groter te zijn dan het samen uit, samen thuis gevoel… bedankt Kristof en Brenda voor jullie begrip… maar ik wist dat zij zich ook zouden amuseren om de andere banen, die ook een hoog plezier gehalte inhielden.

Het onverhard gedeelte begon eerst heel mak, een onverharde grindweg met hier en daar stukken beton, oude en nieuwe wisselden zich af.  Na een kilometer of zo, veranderde dit dan toch in een rotsachtige bodem met vele uitstekende partijen rots.  Maar voor een GSA geen enkel probleem om zich daar over te murwen.  Mensen dit is gewoon zalig!  Mijn hart klopte wel een paar slagen sneller niet alleen van de inspanning om dit onverhard te overwinnen maar toch ook wel van de pracht van de omgeving.  Af en toe toch maar eens gestopt om een fotoke te pakken en een conversatie te doen met een lokaal schaap!

IMG_2213 IMG_2215 IMG_2217
IMG_2218 IMG_2223 IMG_2220

 

Naarmate dat we het einde van het onverhard naderden, aan het dorpje Gmov (jawel daar wonen mensen in de middel of “no where”) werd de weg opnieuw beter en veranderde zelfs in macadam.

Eens terug op de D100, een prachtig aangelegde baan, kon het tempo terug opgevoerd worden en de bochtjes gezwind genomen worden.  Benieuwd of Kristof en Brenda voor of na mij zouden zijn?  Toen ik aan het hotel aankwam, waren zij reeds een 15 tal minuutjes toegekomen… dat viel dus nog mee.

Het word bijna een ritueel, maar ons avondmaal heeft in Villa Diana heel lekker gesmaakt.  We konden het einde van onze derde dag weeral voldaan afsluiten.

Welke avonturen gaat morgen ons brengen?  Dat lees je maar in onze volgende blog.

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: