//
you're reading...
Kroatië 2010

Kroatië 2010 – 25 mei

Senj – Karlobag – Obrovac – Knin – Sinj – Klis – Kastel Stari: 307 km

Vandaag diende er serieuze afstand overbrugd te worden.  De ervaringen van de vorige dagen leerde ons dat, als we af en toe eens stopten om iets te bezichtigen of ons dorst en dergelijke te lessen, we een stuk vroeger dienden te vertrekken dan de vorige dagen.  Deze keer is het de bedoeling om op een deftig uur (zeg maar tegen 18:00) in Villa Aspalathos aan te komen.  Dus om 07:30 ontbijt om tegen 08:30 de vlam in de pijp te zetten.

IMG_2317 IMG_2318 IMG_2319

 

Tevens beperken we de plaatskes die we gaan bezichtigen tot een minimum, Knin en Klis zijn de enige.  Beide hebben een middeleeuws kasteel of vesting die een bezoek waard zijn.

De route verloopt eerst over de D8, daarna over de D54, D27, een weg zonder naam, D59 en D1 zo naar Kastel Stari.  Stuk voor stuk wegen waar het zalig rijden is met de motor.  Een hoog gehalte aan vloeiende bochten, waar met een vlotte snelheid kan doorheen gegaan worden.  Diegene die onze rijstijl een beetje kennen weten al wel hoe laat het is 😀

We spreken af dat we een eerste tussenstop doen in Starigrad.

Daar de wegen zo uitnodigen om ten volle van het rijden te genieten, moet ik mij echt forceren om eens te stoppen om een paar fotokes te maken van de toch prachtige omgeving.  Het landschap langsheen de D8 (die volledig langs de kust verloopt) is gewoon adembenemend mooi.

IMG_2320 IMG_2321

 

Ik had tegen Kristof en Brenda gezegd dat ze maar moesten doorrijden, ik hen wel zou inhalen.  Op een weg zoals de D8 moest dat wel kunnen om het gas nog wat meer open te draaien.  Plots wees de GPS mij naar een andere route dan de D8, een soort van verkorte weg.  Dus ja, ik reed er maar ook in… per slot van rekening rijden we de uitgestippelde route hé.  Deze weg klom steil naar boven en had ettelijke haarspeldbochtjes in petto.  Een eind verder op wees de GPS me naar een nog kleiner baantje… maar dat zou Kristof en Brenda waarschijnlijk niet genomen hebben, dat wat deels onverhard.  Ik zal hem maar volgen, dan snij ik misschien wel een stuk af en kom ik dichter bij hen.  Ja tarara!  Die weg eindigde op een stort!  Daar zaten enkele “locals” mij heel raar aan te kijken, nee… mijn GSA is zeker nog niet klaar voor het stort zenne manne!  Blijkbaar was de weg verder door niet meer open.  Er stond dan niets anders op dan rechtsomkeer te maken, terug naar de D8 om daar de weg richting onze volgende afspraak verder te zetten.  Nu heb ik natuurlijk heel wat tijd verloren.

Maar het uitzicht en het fun gehalte hadden toch mijn volle voldoening gegeven.

IMG_2322 IMG_2323

 

Toen ik al een eindje verder de achtervolging aan het inzetten was, zag ik plots een wegwijzer “Starigrad” staan. “Nu al!” dacht ik bij mezelf, dit kan nooit het plaatsje zijn dat we hebben afgesproken, trouwens die Starigrad die lag pal op onze weg, maar deze lag een eind dieper.  Dus zette ik mijn weg snedig verder via de D8.  Wanneer ik goed en wel ettelijk vlotte bochten verder was zag ik plots onze D3 in de tegenovergestelde richting rijden!! “We hadden toch afgesproken in Starigrad” meldde Ria mij, tja dat was wel waar, maar ik had zo mijn twijfels.  Dus rechtsomkeer en opnieuw naar de afslag Starigrad met de D3 in mijn kielzog.  Toen we de afslag genomen hadden veranderde de weg in een type zowat tussen een verharde en onverharde weg, heel smal, amper een wagen breed, steil naar beneden in heel pittige bochtjes.  Ik geloof van mijn leven niet dat ons andere motards dit genomen hebben.  Rechtsomkeer op deze weg is uit den boze, dus maar door naar het dorpje Starigrad.  Ook daar was draaien met de D3 al geen gewone zaak, er was juist voldoende plaats op de kade om in een paar keer voor- en achteruit onze volgwagen te keren.  Pittoresk was het wel natuurlijk.

IMG_2328 IMG_2325 IMG_2326 
IMG_2329 IMG_2330  IMG_2331

 

En uiteraard geen Kristof en Brenda te bespeuren.  Nu hebben we zeker nog meer achterstand opgelopen.  Terug naar boven, fun was het wel hoor, ik vond het helemaal geen erg dit weggetje genomen te hebben!  Toch maar even Kristof en Brenda opgebeld. Zij zaten ondertussen te genieten van het stralend weer en een verfrissing op een leuk terrasje.  We spreken af dat we op mekaar wachten in Karlobag.

Dus op weg naar de Karlobag. Nog steeds via de fantastische D8.  Hand goed aan het gas.  Plots zie ik in tegenovergestelde richting een BMW 3 fel dimmen met zijn lichten… oei, dat ruikt naar Policija controle… dus dicht die gas!  Heel braafkes de aangeduide snelheden volgen… dat zijn we al een tijdje niet meer gewoon… stout hé 😀  En ja hoor enkele luttele km’s verder staat een plichtsbewuste “Policija” met een speedgun.  Als ik voorbij reed, kijkt die mij heel verbaasd aan!  Was het nu voor mijn prachtig toerbeestje dat hij verwonderd was, of dat ik mij zo keurig aan de snelheid hield?  Ik kon echter de verleiding niet weerstaan eens vriendelijk te knikken naar hem, met, onder mijn helm, een brede smile! (Bedankt BMW 3 rijder… dat heeft mij ettelijke Kuna’s bespaard!)

In Karlobag aangekomen geen Kristof en Brenda te bespeuren.  Dan ook maar mijn dorst gaan lessen op een aangenaam terrasje aan het haventje van Karlobag.  Even later kwam Ria met de D3 ook toe.  Na contact opgenomen te hebben met Kristof die weerom op een terrasje 10 km voor de afslag naar de D54 zaten, waren zij aanvankelijk toch verder gereden ipv te stoppen in Karlobag. Hun eerste terrasje bleek maar enkele km’s voor Karlobag te liggen, dus dat was een beetje onzinnig om dan weer te stoppen.  Onze volgende rendez-vous is dan Knin om aldaar ons middagmaal te nuttigen.

Na onze welgekome verfrissing in Karlobag, opnieuw op weg richting Knin, deels langs D8 en dan D54 en dan verder richting Knin.
Nog voor de kruising van de D8 met de D54 wees de GPS, volgens de uitgestippelde route, mij opnieuw een verkorte weg in.  Aha! Een echte onverharde weg! Fun, fun, fun!  Dat kon ik toch moeilijk laten liggen… mensen, we moeten dringend met onze GS rijders van de club eens een enduro reis organiseren in dit prachtige land… keuze te over aan zulke wegen!!  Mensen was dit weer eens puur genieten! Fantastisch uitzicht over het omliggende landschap. Gewoon grandioos zo rijden midden in de wilde natuur! Marc zou Marc niet zijn, moest er toch wel iets speciaals gebeuren.  Om één van de onderstaande fotokes te nemen klom ik op een rotspartij, fotoke genomen, terug naar beneden.  Trap ik toch wel niet op een losliggende rotsblok, klink… en daar lag Marc lang uitgestrekt in een stekelige naaldachtige struik! Kwam bijna niet bij van het lachen! Allez dat hebben we dan ook gevoeld… recht blijven met de GSA op onverharde wegen en dan te voet tegen de vlakte gaan, ge moet het maar kunnen!

IMG_2334 IMG_2335 IMG_2336
IMG_2337   IMG_2338

 

Toen ik bijna op de D54 was zag ik onze knappe assistentiewagen mij gezwingd kruisen over deze D54. De bestuurster had dus ook wel flink op het gas geduwd!  Want ik had een serieus stuk van de weg afgesneden.

Tegen een vlotte snelheid konden we nu de weg naar Knin en de plaats van afspraak verder zetten.  Het landschap onderweg was weerom adembenemend.
Zoveel diversiteit aan verschillende landschapstypes, je houdt het niet voor mogelijk.  We reden km’s en km’s zonder maar één iemand tegen te komen. On-ge-loof-lijk!

Een 6 tal km voor ik Knin zou bereiken belde Kristof mij op (toch wel praktisch die bluetooth-oren van mij!) dat zij in een Pizzeria aan het rondpunt in Knin zaten.  Dus weldra konden we mekaar eindelijk vervoegen en was het gezelschap opnieuw compleet.

In Knin een deftige pizza besteld (voor mij een Stagioni, voor de nieuwsgierigen onder jullie).  Even onze belevenissen van de voorbije uren uitgewisseld en dan weer op weg naar onze volgende stopplaats, Klis.  Maar eerst zouden we het XV eeuws kasteel van Knin een bezoekje brengen.  Het zou een blitz bezoek moeten zijn, maar ja dan hadden we het toch gezien.  De weg naar de burcht liep steil en heel smal naar boven.  Boven gekomen bleek dat 20 Kuna per persoon diende te betalen voor een bezoek.  Voor maar eventjes een bezoekje te brengen vonden we dit eigenlijk wel wat veel.  Dus terug naar beneden en op naar Klis.

De route naar Klis verliep vlot en zonder verdere avontuurlijke uitspattingen, buiten het feit dat we genoten van elke bocht of kronkel in de weg. In Klis gingen we ook de middeleeuwse vesting bezoeken.  Na eerst een cola-tje gedronken te hebben, vingen we de beklimming van de vesting aan (te voet, deze keer).  Eens bovengekomen stonden we voor een gesloten poort.  Bezoek slechts tot 16:00! Ja wadde!  De poort was echter nog niet op slot.  Met het allervriendelijkst en de dames met hun charme hebben we de kassierder toch nog kunnen overhalen dat we de burcht mochten bezoeken, we kregen een half uurtje de tijd ervoor.

IMG_2342 IMG_2345 IMG_2351
IMG_2352 IMG_2358 IMG_2356

Na dit kort bezoek konden de laatste 17 km’s naar Kastel Stari aangevangen worden.  Ginder toegekomen bleek dat het geplaatste waypoint niet juist was (de straatnaam VUKOVARSKA, was ook niet in mapsource of onze GPS te vinden).  Dan maar op zoek naar die straat. Het beste is het maar vragen aan de lokale inwoners.  Zeker wel 10 verschillende personen zijn er aangesproken vooraleer een man mij exact wist te vertellen, dat ik op nog geen 300 m van Villa Aspalathos was.  En ja hoor, men stond ons al op te wachten. De rest van de bende ingelicht waar zij het konden vinden.

Wij waren allemaal zeer aangenaam verrast van deze verblijfplaats, prachtige kamers, een heerlijk zwembad een overheerlijke Jacuzzi!  Een echte aanrader.  Alles piekfijn in orde gebracht, want wij zijn de eerste bezoekers dit jaar.  Bedankt Nik en jouw team.

Nog even op zoek naar een restaurant waar we eindelijk eens “lobster” kunnen gaan eten, brengt ons tot in Split (we worden zelfs begeleid door een instructeur van de lokale rijschool en zijn heel charmante leerlinge!).  Als we “Spiny Lobster” willen bestellen vertrekt de man zijn gezicht en maakt hij ons wijs dat er geen lobster voorhanden is.  Dan maar een ander gerecht genomen… blijkbaar worden er tijdens dit seizoen geen lobster gevangen denken we.

Het is weerom bijna middernacht dat we vermoeid maar toch voldaan van deze spannende en avontuurlijke dag in ons bedje kunnen kruipen!  Morgen is het “rust” dag… allez stilzitten gaan we niet doen, dat had ge van ons toch niet verwacht, zeker! 

Reacties

2 gedachtes over “Kroatië 2010 – 25 mei

  1. helaba mannekesOntvangen jullie mijn berichtjes??Maak ne keer een groepsfotooke ! Lijkt me toch dat jullie soms rijden in middle of nowhere, en dat de tijd daar is blijven stilstaanMaar jullie genieten ervan en daar komt het op neer!!Is hier bitter koud! ne dikke kus van makexxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

    Geplaatst door monique | 26 mei 2010, 22:36
  2. Hoi Monique (make),Op je vorig berichtje is toch gereageerd? Heb je dat niet gezien?Inderdaad op sommige plaatsen is het alsof niets is veranderd door de jaren heen. Maar wanneer je in de steden komt, dan zijn daar alle dingen echt hedendaags hoor.We zullen ons best eens doen om alle vier op de foto te komen zenne,Van ons ook allemaal ne dikke zoen, mss maakt dat het daar in belgenland dan een beetje warmer.Bye bye en tot binnenkort

    Geplaatst door Marc | 28 mei 2010, 18:57

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: