//
you're reading...
Oetztal 2010

Oetztal 2010 – Woensdag 28 Juli

De eerste dag dat ik heb geslapen tot mijn wekker afliep! (Was dus idd wel een beetje vermoeid van al dat bochtenwerk gisteren).

Een mooier zicht kan je niet hebben als je je ogen opendoet ‘s morgens… een mooie blauwe hemel, de bergen tonen zichzelf in de mooiste perspectieven.
Mooi weer dus kunnen we vandaag in het dal blijven en hoeven we niet naar het buitenland 😉

Even een kijkje op Mapsource en met de ondersteuning van Google Earth, had ik enkele paadjes (onverhard) of wat dacht je, gevonden.  Het ene zou ons naar het Vordere Leitertalalm leiden en het andere naar de Frishmanhütte.  Dus na ons, weerom uitgebreid ontbijt, vertrokken we richting Umhausen, om daar dan via een brug over de Ötztalbach naar die onverharde wegen te rijden.  De wegen waren aanvankelijk goed bereidbaar.  Gelukkig hebben we geen tegenliggers tegen gekomen want passeren was niet aan de orde.

Ook het landschap rondom ons was meer dan de moeite waard (eigenlijk overal als men uitstappen maakt in Tirol).

IMG_2849 IMG_2854 IMG_2858

Op een gegeven moment splitste de weg, naar rechts was met een scherpe draai richting Vordere Leitertalalm en rechtdoor richting Frishmanhütte.  Het was heel eigenaardig dat het bordje van V. Leiterstalalm met tape overplakt was.  Maar ja daar stoorden we ons niet aan.  Dus dan maar het krappe baantje in.  Het was inderdaad krap, in tegenstelling tot het vorige gedeelte was deze weg duidelijk minder bereden geweest en was de kantbegroeiing duidelijk aanwezig.  De takken van deze begroeiing aaide de zijkanten van de D3 (sommige iets minder zacht zoals later bleek).  Het vorderen op deze weg verliep heel voorzichtig.  En tja waarvoor ik al een beetje gevreesd had… aan de eerste hairpin op dit paddeke was het gedaan met spelen… hier was geen doorkomen meer aan… vandaar die tape waarschijnlijk.  Dan maar heel voorzichtig omgekeerd (op de plaats van een hairpin is gelukkig altijd wel iets meer plaats).  Dan maar dezelfde weg onverrichterzake terug naar beneden genomen.  Deze keer heeft Ria haar opgeofferd om te voet de te harde takken wat opzij te houden als den D3 voorbijkwam.  Den D3 zal u eeuwig dankbaar zijn Ria!

Aan de splitsing aangekomen dan maar richting Frishmanhütte genomen.  Een enorm plezant weggeske… toch nog heel goed bereidbaar, voor een 4×4 althans.  Steile rotsige stukjes, hairpins, houten bruggeskes… allez de pret kon niet op.  En bovenal dit, prachtige natuurzichten.  Na een klein uurtje bereikten we dan de Frishmanhütte gelegen op een hoogte van 2422 meter.

IMG_2863 IMG_2870 IMG_2875
IMG_2876 IMG_2886 IMG_2890
IMG_2893 IMG_2895 IMG_2899

 

Na een lekkere maaltijd (Myriam een Wurstbrot, den Bompa Speck met ei, Ria en ik een spaghetti) bij deze hut konden we onze weg vervolgen.  Euh… vervolgen? Nee, geen vervolg… dezelfde weg in omgekeerde richting diende aangevat te worden.  Geen enkel probleem hoor… de zichten waren nu toch weer anders dan deze die we gezien hadden bij het oprijden.

Eens terug in Umhausen gekomen, was het nog iets te vroeg om naar het Hotel Rita te rijden.  Onderweg zijn we dan maar afgeslagen om de Stuibenfal (een prachtige waterval) te gaan bewonderen.  Gelukkig was er een alternatieve uitzicht plaats voor personen die minder goed te been waren… op die manier konden we met onze Bompa ook genieten van deze natuurkracht.  Bij het bekijken van het panorama op deze waterval, zagen we nog wandelaars die nog van boven kwamen… dus het moet te doen zijn om de waterval verderop van boven te benaderen ipv van beneden.  Dus iets verder gereden richting Niederthai, en ja hoor daar vonden we een plaatje met Stuibenfal 1/4 h wandelen.   Dat was te doen ook voor ons vaderke… op die manier kon hij ook van nabij de waterval goed bekijken.  Ria en ik waagden ons nog een stukje verder (tot op platform 5) om nog iets dichter bij dit natuurspektakel te komen.  Dit leverde een aantal prachtige foto’s op. Terwijl we daar stonden te kijken was er ook een groep die langs de rotswand naar omhoog kwam om zo de Stuibenfal over te steken. Fantastisch gevoel moet dat geven…

IMG_2904 IMG_2906 IMG_2905
IMG_2912 IMG_2920 IMG_2924
IMG_2925 IMG_2931 IMG_2936

Ondertussen hadden Myriam en onze Bompa zich al genesteld op het “sonnenteras” van het Stuibenfal hotel.  Daar hebben we dan nog een ApfelStrudel binnengewerkt vooraleer we terug richting hotel reden.

Na een weerom rijkelijk en uitermate fijn diner zijn we dan ook maar in onze bedstee gekropen. Weeral tevreden van deze mooie dag.

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: