//
you're reading...
Oetztal 2010

Oetztal 2010 – Donderdag 29 Juli

Bij het ochtendgloren was de hemel blauw hier en daar doorspekt met een wolkje.  Dus dat gaf hoop op een mooie dag.

Bij het ontbijt beslissen we dan om in Obergurgl de Gaisbergbahn te nemen, een 8 persoonsgondel die ons in twee etappes naar de Hohe Mut Alm brengt.
Bij het vertrekken naar Obergurgl waren die spekjes wolken al serieus aangegroeid naar dikke dekens die verdomd laag hingen. Maar ja de hoop was er dat deze in de loop van de dag wel zouden optrekken.

Uit de ervaring van vorig jaar wisten we nog ongeveer waar we moesten zoeken om die gondelbaan te vinden… want aanduidingen waren er blijkbaar nog steeds niet.

Naar het middelstation was het zicht nog goed.  Omhoog kijkend naar het bovenstation was het één grote mistlaag.  We waren met de gondel amper goed en wel vertrokken vanuit het middelstation of we zaten al in de wolken.  Boven aangekomen was het één grijze bedoening en viel er lichte regen (eigenlijk meer mist dan regen).  Dan maar de Hohe Mut Alm Restaurant binnen gegaan om daar een koffie te drinken.  Vorig jaar zaten we hier nog gezellig in een lekker zonnetje te genieten op het immense terras.  Nu zijn we blij dat we binnen kunnen zitten, in dit meer dan gezellig ingericht etablishement.

IMG_2941

Hiernaast een beperkte indruk van de binnenzijde.

Stil zitten was nu niet iets voor mij.  Dus mist of geen mist, ik ga even een wandelingske doen.  Er staat daar een kruis als aandenken aan Helmut Pohl die vanop deze alm zijn laatste tocht heeft gemaakt op 3 maart 1962. We waren daar vorig jaar ook langs geweest en het was niet te ver.  Dus ik vond dat een mooi doel om dit door de dichte mist terug te vinden.  Tot mijn grote verbazing zei ons papa “Awel, ik ga ook mee!”. Wij bekeken mekaar vol ongeloof, maar hij meende het.  Dus zo gezegd zo gedaan, Ria ging ook mee, terwijl Myriam op onze spulletjes lette.  Al na de eerste stappen buiten het terras vond Ria het al welletjes, het was te nat, te veel wind en te koud… onze Bompa en ik gingen dan maar alleen verder.  Het was inderdaad ook niet echt gezellig, je zag niet verder dan 20 meter voor je uit, je moest heel goed zien dat je niet uitgleed op een verse schapendrol en dan nog een beetje de richting en de afstand proberen in te schatten waar dat kruis stond.

Ergens onderweg kwamen we een kudde schapen tegen verscholen in de het dichte wolkendek… wat die juist dachten weet ik niet… maar ze keken ons toch maar raar aan.  Een beetje verderop en enkele meters lager op de bergwand  zag ik plots het silhouet van het kruisbeeld.  Daar moesten we dus zijn.  Even de tekst nog gelezen en dan behoedzaam de terugweg genomen die nu via een aangeduid wandelpad verliep terug naar het Alm Restaurant.  Ondertussen begon het ook feller beginnen te waaien en te regenen.  Wat maakte dat het voor den Bompa een stuk vermoeiender was dan hij aanvankelijk had verwacht.  Maar hij heeft dit allemaal heel goed volgehouden.  Hij was wel kletsnat toen we terug aan het restaurant kwamen… ik had de juiste kledij aan die tegen wat regen en wind kon, maar zijn jas was niet echt waterdicht.

In het Restaurant hebben we ons wat laten opdrogen bij een goeie hete chocomel.

Ik herinnerde mij nog dat ik hier vorig jaar een plaatselijke specialiteit had gegeten: een “Ziachkiachl”.  Dus dit was nu het moment om dit hier ook nog eens te bestellen.  Mijn woorden waren nog niet koud of de waard van het restaurant kwam naar onze tafel geschreden.  Zijn boodschap: de kelnerin komt zo snel mogelijk afrekenen want iedereen moet naar beneden want de gondellift sluit vanwege de sterke wind die is komen opzetten.  Hupla daar gaat mijn lang verwachte Ziachkiachl!  Gewoon niet te doen!

En inderdaad de wind was nog feller komen opzetten.  Het was heel goed voelbaar toen we de afdaling met de gondel deden, de wind huilde langsheen de cabine en deed deze sterk naar buiten overhellen… er waren er die met een klein ei zaten… valt ie of valt ie niet! 😀

We zijn dus zonder ongelukken beneden geraakt, maar het was wel een beetje suspens.

Dus ja daar was onze uitstap tot een redelijk abrupt einde gekomen.  Dan nog maar even geslenterd in Obergurgl en in Sölden… en dan maar naar het hotel om van de hausgemachte Küche te gaan proeven.  We moesten niet te veel eten want deze avond was het weerom een gala diner (traditiegetrouw op de donderdag).  Zij die onze blog van vorig jaar gelezen hebben weten dat het weer een festijn was.

Deze feestelijke avond nog afgesloten in de bar met enkel heel lekkere glaasjes Whisky, een Balvenie van 15 jaar oud.  Overheerlijk!! Een echte aanrader voor de single malt liefhebbers onder de lezers!  Ik heb er zo’n twee op (op één been kan je niet staan hé).

Nu zul je wel begrijpen waarom de blog van donderdag nu maar eerst gepubliceerd wordt.

Het was een sombere dag (het weer althans) maar wij hebben het niet aan ons hartje laten komen en er toch nog erg van genoten.

Onnodig te vermelden dat ondergetekende als een blok in slaap is gevallen wanneer hij in zijn bed dook.

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: